Escort

Hoeren in breda goedkope hoeren rotterdam

Zondag 26st, September 2018 6:49:9 Pm
[BANCHOR] fuck flex
Stuur een gratis bericht
naar gordon861
Offline
gordon861
  • 41 jaar Vrouw, Boogschutter
  • Vaychen, Netherlands
  • Javaans(Vloeiend), Perzisch(Mooi zo), Bengalen(Geavanceerd)
  • Beheerder, Decorateur, Orthodontist
  • ID: 3886547141
  • Vrienden: kitcatherine, mohajann, yasin123
Persoonlijke gegevens
Geslacht / Vrouw
Kinderen / Nee
Hoogte / 163 cm
Status / Gratis
Onderwijs / Hoger onderwijs
Roken / Ja
Drinker / Ja
Contacten
Naam / Natalie
Profiel bekijken: / 5434
Nummer: / +312183-978-54

Beschrijving:

In de prille uren van dinsdag 29 juli loopt de jarige prostituée Sophie Kallerhoff uit de Keizerstraat, bij de brug aan het eind van de Nieuwe Boschstraat, de singel in. Haar jarige dochter Emilie is in verwachting van haar tweede kind en opnieuw is Sophies echtgenoot Bart Knuvelder de verwekker. En dat niet alleen. Sophies plaats in het gezin wordt door haar dochter ingenomen! Justitie schrijft de toedracht niet veel later in bedekte termen toe aan huiselijke twisten, ontstaan door onzedelijkheid en onmatigheid.

Welkom in de rosse buurt van 19e-eeuws Breda. En anders dan bij chique verfransingen als Catharinastraat voor de Katerstraat en kasteel Bouvigne voor de Boeverijen , was hier van snobistische opwaardering geen sprake.

In groezelige lokaliteiten met vaak onomwonden namen als De Nieuwe Prickstoel , De Grot of De Zeven Scheuren Akkerstraat werd in lange Brabantse nachten, en doorgaans bij luide draaiorgelmuziek, de zinnelijkheid tot lucratieve liederlijkheid opgerekt.

Wie zich in dit schimmige labyrint van ontucht begaf, kon erop rekenen te worden uitgekleed. Op welke manier dan ook - desnoods met harde hand, want zachtzinnigheid was in dit milieu de norm niet. Meer nog dan de hoerenlopers, waren politiesurveillanten zich bewust van het gevaar dat zij er liepen. Want dan ontstond gegarandeerd een volksoploop van lieden die, bij wijze van klantenbinding, de zondaar met geweld poogden te ontzetten.

De officieren pakten het allemaal wat chiquer aan. Die bezochten in de Akkerstraat de exclusieve Dom van Keulen - en daar kraaide geen haan naar. De lichte vrouwen en uitbaters van de publiekshuizen kwamen of van ver boven de rivieren of van over de landsgrenzen. Meisjes van Duitse afkomst waren er ook veel.

Dat wil zeggen, het adres luidde Oude Vest 53, maar het pand was zogezegd discreet gelegen in een steegje dat op de Molenstraat uitkwam. De madam was Barbara de Puydt uit Aalst. Voordien had De Puydt als bardame tapster , hospita slaapsteehoudster en parfumerieverkoopster gewerkt, maar met haar bordeel won Barbara de jackpot, blijkt uit haar gearchiveerde belastingaanslagen. Acht vrouwen had zij in dienst, van wie er maar twee Nederlands waren.

Door haar huwelijk met een zoon van de Bossche stadsbeul woonde ze tien jaar niet in Breda, maar na haar — volgens de burgerlijke opvattingen van destijds ongepaste - echtscheiding keerde ze naar de Oude Vest terug en hertrouwde met een Bredanaar.

Het Huis van Barbara sloot pas bij haar dood in De geboren Arnhemmer, die tussen en drieënhalf jaar in Breda actief was, ving zijn loopbaan in zijn geboorteplaats aan als jarige bordeelknecht. Na twee jaar begon ie voor zichzelf en binnen enkele jaren bezat hij diverse bordelen in Arnhem en nog eens vijf in garnizoensstad Nijmegen. Een pooier met power. Daarnaast hándelde hij ook in vrouwvolk. In Rotterdam ronselde hij opvallend veel jonge jodinnen.

Met grote winst verkocht hij ze door aan branchegenoten in den lande. Als het om vlees ging, was Bart Knuvelder sowieso veelzijdig georiënteerd. Behalve koopman, waar hij zich altijd voor uitgaf, was ie spek slager van beroep. Ook in Breda dreef hij, eerst bij hem om de hoek in de Vingerhoedstraat, later in de Molenstraat, een slachterij. Een verwant van de Arnhemse Knuvelders bleek een berg justitiële archiefstukken over het zwarte schaap van zijn moeders familie te hebben gebundeld als onderdeel van een in eigen beheer uitgegeven familiekroniek Een koopman in vleeschwaar — André Kersten, Allesbehalve een vlot lezende biografie, maar er laat zich wél een portret van een eersteklas ondeugd uit destilleren.

Heel vriendelijk gesteld: Engelbartus Knuvelder droeg een vaak verbasterde familienaam - en zelf belandde hij eens in politiestukken als Knuffelder - maar een knuffeldier was deze verre verwant van de befaamde literatuurhistoricus dr. Elf maanden voordat zijn vrouw zich in de gracht verdronk, vestigde Knuvelder zich in augustus met zijn gezin in de Keizerstraat.

Om de hoek in de Vingerhoedstraat nu: de Oude Vest tussen Keizerstraat en Nonnenveld had hij het bordeel gekocht van een weduwe De Jager en haar dochter Hendrikje. Dat werd dus een gedwongen verkoop. Wat hun de das om had gedaan, was dat de vrouwen ook minderjarigen aan hun gerief hadden geholpen.

En hoe. Met de jongste, de jarige Johannes Ernst, hadden ze het helemaal bont gemaakt. De knul was letterlijk en figuurlijk uitgemolken. Tegen de gangbare prijs van acht gulden per nummertje was de jonge Ernst tot twee maal toe op een totaalbedrag van honderd gulden uitgekomen.

Dat de dames hem op een avond zelfs hadden aangeboden zijn bronst de hele nacht te blijven te botvieren, verzwaarde hun straf aanzienlijk. Zo greep Knuvelder zijn kans om voor een koopje de eerste van zijn twee Bredase bordelen te beginnen. Drie maanden na haar moeders zelfmoord bevalt Emilie Knuvelder op 8 oktober van haar tweede zoon.

Omdat zij net als haar moeder prostituee is, blijft of blijven de natuurlijke vader s van haar in het bordeel verwekte kroost officieel onbekend - maar de familie weet wel beter.

Daar zoekt ie maar mooi een ander voor. Knuvelder laat zijn begerig oog prompt op het piepjonge dienstmeisje Jannie Koppers vallen. Haar kinderen groeien op in Hollandse pleeggezinnen. Zij overlijdt ten slotte in in Amsterdam. Op de kop af twee jaar en drie dagen na de zelfverkozen dood van zijn vrouw, krijgt Knuvelder opnieuw te maken met de verdrinking van iemand die zijn huis uit vluchtte. Alleen gaat het ditmaal om een bezoeker. In de eerste uren van zondag 1 augustus slaan acht van een oefening teruggekeerde veldartilleristen zijn bordeel in de Keizerstraat aan poeiers.

Wanneer politiemensen en de Militaire Patrouille van de Hoofdmacht binnenvallen, weten er twee aan arrestatie te ontkomen. Het duo zet het op een lopen, richting Houtmarkt. Eén wordt alsnog in de kraag gevat, de ander rent verder, naar waar dan nog de Mark stroomt en nu Markendaalseweg loopt. Hij springt in de rivier, maar komt er niet meer levend uit. De volgende dag wordt zijn lichaam geborgen. Zomer verruilde Knuvelder Breda kort voor Antwerpen, maar al ras begon hij in Amsterdam een bordeel met 25 vrouwen.

Toch keerde hij nog eenmaal terug, zij het niet van ganser harte. Wegens een vechtpartij bracht hij de laatste twee maanden van het jaar in de Bredase bajes door. Na zijn vrijlating verviel de man voor de rest van zijn leven in een zwervend bestaan.

Zijn laatste levensteken dateert van december , aan de vooravond van zijn 60e. Geheel in stijl gaat het daarbij om de vermelding van een veroordeling, afgedrukt in het Algemeen Politieblad. Geleid door intuïtie of overweging zocht Sophie Kallerhoff een geschikte plek om haar zelfverkozen dood tegemoet te waden.

Denkelijk durfde ze de sprong van een brug niet aan en wilde ze ook niet plompverloren ergens de singel in lopen. Onderweg naar een geleidelijk aflopend talud, legde de vrouw een opmerkelijke route af: naar het eind van de Boschstraten, terwijl ze hemelsbreed toch vlakbij de singel woonde. Dat én het beperkte aantal van zeven bruggen dat de voormalige vestingstad tot dan toe over het tot singels vergraven oude stadswater had aangelegd.

Tussen de toen zeven jaar oude Wilhelmina- of Ginnekenbrug en de destijds nog in aanbouw zijnde - of anders nog maar net voltooide - Bosschebrug in lag nog geen enkele van de vier huidige 20e-eeuwse overgangen. Dan die andere factor, het stratenplan. In de oostelijke stadshelft werd dat sterk gedomineerd door het omvangrijke Exercitieterrein. Dit militaire complex, waarop in de Chassékazerne zou verrijzen, strekte zich langs de singel uit, ruwweg tussen de Vierwindenstraat en de destijds in aanbouw zijnde Koepelgevangenis.

Het gehele terrein was omheind met robuust ijzeren hekwerk. De oorspronkelijke Keizerstraat liep dood op dit hek, dat al ter hoogte van de Akkerstraat oprees. Via dit laatste straatje, en anders via de Oude Vest, kon je dan door de Ginnekenstraten naar de Wilhelminabrug lopen. Maar Kallerhoff heeft dat dus niet gedaan. Vanuit haar woonstraat sloeg zij réchtsaf de Oude Vest op. Die al dan niet bewuste keus bepaalde haar route; in de toenmalige situatie kon ze nu nog maar in één richting naar de dichtstbijzijnde brug toe.

Want verder lopend naar het toenmalige Kloosterplein, stond ze even voorbij de Kloosterkazerne — aan het begin van de huidige Claudius Prinsenlaan - opnieuw voor het martiale hekwerk, dat van hier doorliep tot halverwege de huidige! Daar begon een smal straatje dat de Beijerd heette en parallel liep aan de oorspronkelijke, veel smallere Vlaszak. Deze tweelingstraatjes kwamen uit op de nog niet doorgebroken Boschstraat. Maar je kon indertijd de Boschstraat ook bereiken door aan het eind van het militaire hek rechtsaf te slaan en via een van twee, nu niet meer bestaande straatjes Mosterdgang, Houten Tuinen naar de Pasbaan te wandelen.

De Boschstraat ging vanzelf over in de Verlengde nu: Nieuwe Boschstraat, aan het eind waarvan Sophie Kallerhoff bij de Bosschebrug uitkwam.

Midden in de zomer heeft het water waarschijnlijk niet hoog gestaan, maar de singel was op dit punt wel behoorlijk breed. De nieuwe brug, een ijzeren draaibrug met twee doorvaartopeningen, overspande een afstand van 27 meter.

In het midden kan de singel niet ondiep zijn geweest. Lees hier  alle verhalen van Leo Nierse. Riskante rondjes door de rosse buurt.

Contact Nl Privacy
Copyright © 2019-2020 pritechautosport.nl