Escort

Moppen over dikke mensen nederlandse hoer neuken

Woensdag 23st, Juli 2018 1:20:48 Pm
[BANCHOR] hairymoms netto
Stuur een gratis bericht
naar zyber
Online
zyber
  • 47 jaar Vrouw, Schorpioen
  • Merkerk, Netherlands
  • Frans(Geavanceerd), Vietnamees(Beginner), Portugees(Geavanceerd)
  • Rechter, Bionic
  • ID: 9347489586
  • Vrienden: d1ll0n, shorty1968, niharikakural
Persoonlijke gegevens
Geslacht / Vrouw
Kinderen / 4
Hoogte / 173 cm
Status / Gratis
Onderwijs / Het gemiddelde
Roken / Nee
Drinken / Ja
Contacten
Naam / Vicki
Profiel bekijken: / 7778
Nummer: / +312166-198-99

Beschrijving:

Meer informatie is beschikbaar in onze privacy- en cookieverklaring. Volgens cabaretier Jan Jaap van der Wal heeft humor een ventielfunctie: opgekropte schaamte krijgt even de vrije loop en dat lucht op. Maar welke grappen wel of niet kunnen blijft precair. Coen van de Ven. Freek en Hella de Jonge kopen in de jaren tachtig een zwarte pop voor hun dochter Rosalein. Geen onvertogen woord. Ik was blij dat ze wisselde, anders had ze het puntje van haar tong eraf gebeten.

De tranen spatten uit haar ogen. Om de pop op te sieren krijgt die een rieten rokje, Freek spaart een botje uit de kippensoep. Het wordt erger naarmate ik dichter bij de cadeautafel kom.

Het is toch niet die nikkerpop die ik ruik? De zaal buldert van het lachen. De raciale grap, of überhaupt lachen om minderheden, lijkt na een korte opleving weer in de taboesfeer te raken. Niet alleen in het cabaret ligt het gevoelig.

Onder druk van identiteitspolitiek en emanciperende minderheden zijn delen van de samenleving op hun hoede geraakt bij het maken van zulke grappen. Een mopje over kleur of een achterstandspositie is in bepaalde kringen niet meer zo grappig, zegt Giselinde Kuipers, hoogleraar sociologie aan de Universiteit van Amsterdam en gespecialiseerd in humor. Precies een jaar geleden publiceerde ze een onderzoek, Moppen over buitenlanders en etnische groepen in Nederland, , naar moppen die middelbare scholieren elkaar vertellen en de mate waarin die etnische verhoudingen weerspiegelen.

Om er zo achter te komen hoe dit soort grappen in vergelijking met de jaren negentig, toen ze dit ook onderzocht, zijn veranderd. De conclusies? Het aantal Turkenmoppen nam af maar bleef de grootste categorie. Ook het aantal grappen over Surinamers en Antillianen daalde, terwijl moppen over Marokkanen en moslims juist toenamen. Moslims liggen vaker onder vuur, minderheden met wortels in voormalige koloniën zijn minder vaak de pineut.

De ene mop over een minderheid is de andere niet, zo blijkt. Juist die moppen nemen af, zo blijkt uit het onderzoek. Dat schaamte en humor hand in hand gaan, behoeft na de MeToo-onthullingen rond de Amerikaanse komiek Louis C. Zijn grapjes over masturbatie en seksueel overschrijdend gedrag blijken zo dicht bij de werkelijkheid te liggen dat de lol er na de onthullingen inmiddels wel af is. Terwijl schaamte de bron van veel grappen is, of het nou gaat om de schaamte van een individu of van een samenleving.

De grap, zo schreef Freud al in , is een prettig ventiel waarmee opgekropte spanning kan ontsnappen — en een explosie kan worden voorkomen.

Humor is zo bezien een onschuldig of zelfs helend iets. Maar wie er filosofen op naslaat vindt vooral kritische noten.

Plato zag lachen als obstructie van rationele zelfcontrole en vond dat vertegenwoordigers van de staat lachen zouden moeten vermijden. Elke vorm van lachen was volgens hem uiteindelijk een vorm van hoon, verachting of leedvermaak, iets wat Aristoteles trouwens ook vond en wat naadloos paste in de Leviathan van Hobbes.

Hij koppelt de lach nadrukkelijk aan hiërarchie en vernedering. Descartes is iets genuanceerder door te stellen dat er meerdere bronnen van humor bestaan, maar laat het ook niet na te onderstrepen dat lachen vooral het resultaat is van het ridiculiseren en verachten van anderen. Belangrijk in de hedendaagse humortheorie is nog altijd het boek Le rire van Henri Bergson uit , waarin hij lachen beschrijft als een vorm van sociale correctie.

Zodra we iets komisch vinden en dat hardop delen, zorgt dat voor schaamte bij degene die het onderwerp van de grap is. Met een simpel grapje wordt iemand zo bij de les gehouden of de groep uit getorpedeerd, een mechanisme dat iedereen zich herinnert van het schoolplein. Het beste voorbeeld hiervan is de hand voor de mond slaan, een directe vorm van zelfcorrectie. Het is de spannende schemerzone waarin we lachen om dingen die net niet verboden zijn.

Humor overschrijdt altijd een beetje een grens, dat kan alleen als een groep weet waar die grenzen liggen en hoe daarmee om te springen. Het duurde namelijk nog tien jaar, tot de jaren negentig, voor de etnische grap echt uit het verdomhoekje kwam en volgens Kuipers begon aan een opwaartse beweging de samenleving in. Hun favoriete onderwerp? Hun eigen afkomst en de vooroordelen die daarbij horen.

Ik hoop maar dat een van mijn broeders nu niet bij u thuis zit. Het was tevens de tijd van Ali G Indahouse, een hitfilm van de Britse komiek Sacha Baron Cohen die een zwarte gangster speelde met alle bijbehorende stereotypen. Enkele jaren later vertolkte hij de eveneens weinig subtiele Borat, een Kazach die in alles de achterlijke Oostblokker voorstelde en in de film constant botst op de westerse cultuur als hij in de Verenigde Staten aankomt.

Hij loopt over straat, en verveelt zich de tering zeg hé. Maar wat ziet-ie daar? Een hele grote dikke bmw uit de 7-serie. Hij loopt eropaf en hij kijkt door het raampje. En wat ziet-ie daar? Een radio! Die zou Dikkie Dik graag willen hebben zeg. Voor wie dit fragment niet kent, het eindigt zo: Dikkie Dik slaat het raampje in, schiet en passant een politieagent dood en zet tot slot een spuit heroïne in zijn pootje.

In maakte cabaretgroep De Vliegende Panters furore met dit hilarisch uit de hand lopende kinderverhaaltje. Dikkie Dik, toonbeeld van onschuldige kinderachtigheid, was van een lieve kat een grove misdadiger geworden. En bovendien zwart; de volledige sketch wordt uitgesproken met een onvervalst Surinaams accent. Binnen de theatermuren mag en moet nog altijd alles kunnen, zeggen cabaretiers en experts die voor dit verhaal geraadpleegd zijn.

Niemand betwist dat, sterker nog: cabaretiers als Hans Teeuwen en Theo Maassen lijken juist onverminderd grenzen op te zoeken en geen last te hebben van veranderende smaak. Als je die zorgvuldig opbouwt, kun je een wereld scheppen waarin je alles kunt maken.

De eerste keer dat Freek de Jonge zich schaamt voor zijn grap over het zwarte popje is als hij hem naar het Engels vertaalt en ten gehore brengt op een theaterschool in San Francisco. Die jongen had hartstikke gelijk. De Nederlandse publieke ruimte van de jaren negentig was er een van optimisme en overwinning, zegt vrijwel iedereen die voor dit artikel is gesproken.

Een grapje over ras of allochtonen werd juist ervaren als een symbool van progressief denken. Je zou dat het Jörgen Raymann-gevoel kunnen noemen. Wie grapte over een andere groep liet juist zien dat hij of zij al lang boven al die verschillen stond. Het opvallende is ook dat die grappen zich over het hele cabaret verspreidden. Zeker toen bleek dat er hard om elkaar gelachen werd maar misschien weinig met elkaar. Toegegeven: we hadden Raymann is laat én Kopspijkers, maar een snelle blik in de zalen verried dat er een grote kloof gaapte tussen de twee publieken.

Het ene leek louter uit minderheden te bestaan, het andere was vooral wit. Zeker in het theater is dat zo. Bij televisie heb je tenminste nog een grote kans dat je meer mensen bereikt. Je krijgt verzuild cabaret. Het idee dat cabaretiers roergangers zijn die in een seculiere samenleving de richting aangeven is achterhaald.

Volgens hem heeft humor eerder een ventielfunctie: opgekropte schaamte krijgt even de vrije loop en dat lucht op. Wij gaan de Zwarte-Pietendiscussie echt niet oplossen hoor. De Fortuyn-revolte heeft dat alleen maar aangejaagd. Daarnaast kent cabaret juist een erg conservatieve reflex, zegt Zijp. Dat in elke grap een kern van waarheid schuilt is niet zomaar cliché, al wordt wel vaak vergeten dat die waarheden vaak collectieve waarheden zijn.

Wie de lachers op zijn hand wil hebben zal moeten tappen uit een vaatje van collectieve aannames en ideeën. Het ontstaat intuïtief. Je kunt zodra je een goede grap hebt bedacht ophouden met nadenken, terwijl je je ook de vraag kunt stellen: deugt deze grap wel? Ik noem dat de poldercabaretier. Wederom is de Zwarte-Pietendiscussie, die in elke voorstelling opduikt, het beste voorbeeld. Mensen lachten onbedaarlijk hard om deze grap en klapten er zelfs voor.

Dat is een geëmancipeerde minderheid! Het wordt er niet leuker op maar het is goed. Gaat de grap boven alles? Daar zit ook teleurstelling. Nu ontdekken we langzaam dat we helemaal niet zo groots zijn. Dat is een tamelijk harde confrontatie.

Dat gevoel gaat aan de schuld vooraf. Een samenleving die blijft hangen in schaamte komt nooit aan de schuldvraag toe. Cookies op groene. Uw gegevens Abonnement Uitloggen. Coen van de Ven 20 december — verschenen in uit nr.

Abonnees kunnen artikelen aan hun leeslijst toevoegen. Inloggen Neem een abonnement. Plato zag lachen als obstructie van rationele zelfcontrole en wilde dat vertegenwoordigers van de staat lachen vermeden.

Contact Nl Privacy
Copyright © 2019-2020 pritechautosport.nl